Πνοές

 Συγκρούστηκαν κάποτε οι Λέξεις οι τραχιές στον χαλύβδινο θώρακα και στη δύναμη των Έργων πάνω...

Μα τι περίεργο κι απροσδόκητο - οι πρώτες επικράτησαν... τα Έργα ευθύς τράπηκαν σε φυγή καθώς επέλεξαν αγώνα να μη δώσουν...

Κι έτσι άδειασε μεμιάς της μάχης το πεδίο...

Κι εκεί στο πιο ψηλό σημείο του άχαρου σκοπού, στο ύψωμα εκείνο το τρανό που έπρεπε αδυσώπητος αγώνας να δοθεί, μ' έπαρση μέγα τρόπαιο στήσανε οι Λέξεις, με λάβαρα ηρωικά στον ουρανό να ξετυλίγουν, με ορμή ν' απλώνονται, με χίλια χρώματα ν' ανεμίζουν...

Της νίκης η έπαρση ένα φύσημα του αέρα...

Του ανέμου τα τερπνά

Αλήθεια, τι να σκέφτηκες προτού αυτή η ιδέα σαν το καρφί σού καρφωθεί στης λογικής το βράχο - που βράχος είναι η λογική, σκληρός, ατόφιος λίθος. Αισθήματα και πράξεις τους ευθύς τα προσπερνάει, σε μια ευθεία τα πετά, το μήκος τους μετράει και τα σημεία της στιγμής ένα προς ένα ορίζει κι ας χάνονται όλες οι στιγμές μες στη γραμμή του Χρόνου...

Κλειστός ασκός στο πλάι του, σ' Εκείνον μόνο ανήκει κι ας φρόντισε η κούραση τα μάτια του να κλείσει καθώς αυτό που έψαχνε τα μάταια (;) ετούτα χρόνια, μπροστά τους ξεδιπλώνεται στο πρώτο φως της μέρας.

Τι όνειρο σε πλάνεψε, ισόθεε, Γιε του Λίθου, όταν εκείνη τη στιγμή τα βέβηλα τα χέρια εκείνων που εμπιστεύτηκες μες το χαμό σε ρίχνουν και στο ταξίδι της σιωπής τις πράξεις σου τσακίζουν, τον πόνο πάλι να γευτείς, πατρίδα να μη νιώσεις;

 Μες του ονείρου την αυγή - εκεί που είχε αρχίσει - ξανά τα πέπλα πέφτουνε κι οι σκέψεις να γεννάνε όσα εκείνα έζησες πριν φύγεις από εκείνα που πάντα δίπλα ήτανε, μα τόσο μακριά σου. Ποτέ δε σε αγγίξανε, δε σ' έκαναν δικό τους, ποτέ δεν καταλάβανε τη φλόγα της πνοής σου, που όσα άστρα ο ουρανός τα άστρα της ψυχής σου...

Πετάχτηκες - δεν πρόλαβες - στα χέρια σου ν' αρπάξεις το δώρο εκείνο που ήτανε πατρίδα να σου δώσει, κι οι άνεμοι σκορπίσανε μαζί κι όλα εκείνα που χρόνια στοίχειωναν το νου στην άμμο της Τρωάδας.

Αλλόκοτοι οι φόβοι του τα σωθικά ξεσκίζουν, οι σκέψεις του βυθίζονται στης θάλασσας τον πάτο παρέα για να κάνουνε με του σκαριού το σώμα, τα τσακισμένα τα κουπιά, τα άψυχα κατάρτια και τα περήφανα πανιά που κείτονται κουρέλια.

Σκορπίσανε οι άνεμοι στο πρώτο φως της μέρας, σκορπίσανε κι οι σκέψεις του, διαλύθηκαν οι φόβοι, σαν το αλάτι που έπεσε μες του νερού τη διάβα και μόνο η γεύση μαρτυρά εκείνο που έχει γίνει...

Σπονδή σ' εκείνους που όρισαν μες τη σοφία τη γνώσης πως το ταξίδι που έκανες περισσότερο μετράει από τη λέξη που άκουγε στο όνομα "πατρίδα". Πατρίδες δεν υπάρχουνε, ποτέ τους δεν υπήρξαν παρά του δρόμου η γραμμή που στην ευθεία του χρόνου ξεχνάει η έρμη τη στρατιά που άθελα της πήρε και μες τον κύκλο της ζωής στο ίδιο σημείο φτάνει.  

 

Παίγνια

Κινείς Θεούς και Δαίμονες σ' ένα πεδίο μάχης που κρίνεται η μοίρα σου, ο πόλεμος, το μέλλον, τα πάντα όσα όρισες κι εκείνα που σ' ορίζουν και λες πως θα τ' απαρνηθείς για μιας στιγμής φοβία? Αγέρωχος ο βασιλιάς κι ας πέφτουνε τα πιόνια γιατί γνωρίζει από πριν η τύχη του ποια θα 'ναι.

Παίγνια τα πάντα γύρω μας, αυτά και όσα θάρθουν. Τείχη ψηλά κι αν χτίστηκαν κι απόρθητα φαντάζουν, τα πρώτα που θα αλωθούν οι πύργοι και τα κάστρα. Οι τάφροι τους θα μπαζωθούν και τα κενά θα κλείσουν και τα εσκαμμένα γύρω τους ευθύς τα υπερβαίνεις.

Τα πιόνια γύρω τους σκορπούν, τα λάφυρα στα πόδια και στο πεδίο της σιωπής τσακίζεται η σκακιέρα, κι ας στήθηκε επιδέξια παιχνίδι για ν' αρχίσει...

Της Αυγής θεά

Κυρίαρχος ο Έρωτας και πιόνια του οι πάντες, θνητοί, αθάνατοι, άνθρωποι και θεοί. Μα πιότερο οι δεύτεροι στα βέλη του λυγάνε, σαν το ελάφι που έπεσε της λέαινας τροφή κι οι σάρκες του, το αίμα του, ζωή θε να της δώσουν, το μιαρό το έργο της στη γη σαν αφεθεί κι ας ξέρει πως ελάχιστα τη δίψα της θα σβήσουν καθώς και την επόμενη τροφή θ' αναζητεί....

κάπου εκεί, κάπου σιμά...

Χρυσά είναι πρώτα τα σκαλιά που ο εραστής πατάει, όταν στα χέρια του κρατά εκείνο που ποθεί. Άγρια τα συναισθήματα που στήθη πλημμυρίζουν όταν εκείνη αφήνεται στα χέρια του μ' ορμή, για να τελειώσει το έργο του που έχει καθορίσει η αιχμή του βέλους του θεού στην ανοιχτή πληγή ...συνέχεια, ακατάπαυστα το αίμα του να τρέχει, μα το ίδιο ακατάπαυστα και του αοιδού η φωνή:

"Ζευς, Ποσειδώνας θέλανε την όμορφη θεά, με του Έρωτα τ' αόρατα τα βέλη στην καρδιά...
Αθάνατα τα βέλη του, κι αθάνατους πληγώνουν, κι αυτούς τους άχρονους θεούς απ' τη σοφία ξεκόβουν.
Παράλογα ακούγονται, εικόνες φαντασίας, μα ευθύς αμέσως γίνονται σκηνές απελπισίας"

Μα εκείνος ο παλιός χρησμός για την γενιά του Κρόνου που μέλει να αφανισθεί απ' της θεάς καρπό, με όπλα που η τρίαινα κι η αστραπή θαμπώνουν, να σπάνε και να χάνονται - της θάλασσας φροντίδα - στον κάτασπρο αφρό... ξεθωριασμένα σύμβολα στης γης τ' άπατα τα βάθη...στις μνήμες των ανθρώπων, στης λήθης τον λωτό, σαν το καράβι που έγειρε, τσακίστηκε στα βράχια, βυθίστηκε και χάθηκε μες το υγρό κενό...  

...αθάνατο κενό...

Είναι ο χρησμοί πιο δυνατοί που κι οι θεοί φοβούνται κι ακόμα και του φτερωτού θεού τ' ανίκητα δεσμά, χίλια κομμάτια γίνονται και κλείνουν οι πληγές τους... τα βέλη στη φαρέτρα του στριμώχνονται ξανά...

Η συμβουλή της Θέμιδας σκληρή για το ζευγάρι, αδελφικών κι αντίδικων, αθάνατων θεών: Σε έναν θνητό να δώσουνε της Θέτιδας το χέρι σαν το φεγγάρι ολόγιομο στον κόσμο των βροτών, φανεί ψηλά, λάμψει ξανά, τέκνο των ουρανών...

Μες της νυχτιάς το αγέρι ξεχύνεται γοργά και πίσω του να χάνονται οι πράσινες κορφές... Της θάλασσας το τέκνο για ν' αρπάξει κι ας κρύβεται στα βάθη της με μύριες μορφές... 
Κι ας ξεγλιστρά κι ας γίνεται φωτιά, νερό, λιοντάρι, με νύχια τόσο κοφτερά. σκληρά λες κι είναι ατσάλι...

 Μα όταν το βλέμμα της θεάς το βλέμμα του θα βρει, κι όταν η κάθε της μορφή σα σκόνη θα χαθεί, στα χέρια του θα αφεθεί, το πρόσωπο θ' αγγίξει, στο σφριγηλό το σώμα του τα χέρια σαν τυλίξει, τα χείλη της στα χείλη του μόλις τα ακουμπήσει, σφραγίζεται ο έρωτας στο πιο γλυκό μεθύσι... Ηδονή.

Είναι οι χρησμοί πιο δυνατοί που κι οι θεοί φοβούνται. Μα εκεί το θάρρος των θνητών που όσο κι αν λοιδορούνται, τολμούν με θράσος να διαβούν κατώφλια, σκαλοπάτια, χωρίς να νοιάζονται στιγμή αν θα γινούν κομμάτια. Φθόνος κι αιτία του χαμού του ανθρώπινου του γένους...

"Την κέρδισε τη Θέτιδα ο ευσεβής Πηλέας. 
Κι απ' τον καρπό του έρωτα, γεννήθηκε ο Αχιλλέας"   

Ανδρομέδα

"...Πάρε με, ξένε, πάρε με μαζί σου, όπως συ το θέλεις, σα σκλάβα σου, σα δούλα σου, γυναίκα σου, κυρά..."

 Λόγια θεάς; 

Μα πού ακούστηκε θεά, συμπόνοια να γυρεύει...

...Πάρε με, ξένε, πάρε με μαζί σου, όπως συ το θέλεις...

Λόγια θνητής. 

Άχαρη η μοίρα των θνητών που κι οι θεοί ζηλεύουν... καθώς ποτέ δεν πρόκειται τη μοίρα αυτή ν' αγγίξουν. Κρυφός ο φθόνος μέσα τους την ώρα που προσφέρουν ως ένα και μοναδικό το τρομερό το δώρο... που συντροφεύει τον θνητό από το πρώτο κλάμα, για να γυρίσει στην αρχή όταν θα βγει η πνοή του...

...σα σκλάβα σου, σα δούλα σου, γυναίκα σου, κυρά..."

Λόγια πικρής απόγνωσης δεμένα μ' αλυσίδες, που το κορμί εκείνης σε βράχο το κρατούν. Ακίνητο να στέκεται να το χτυπά η αλμύρα, το κύμα και ο άνεμος το σώμα να θωρούν... με θράσος τ' αλαβάστρινα τα στήθη να θωπεύουν... τα πορφυρά τα πέπλα από πάνω της τραβούν και τα χρυσά, τα ξέπλεκα μαλλιά, στον άνεμο ν' αφήνουν, να ξεγλιστρά ανάμεσα, βορά του να γενούν.    

...Ξίφος στον ώμο κοφτερό, φτερά στα πέδιλά του... στο φτερωτό το άτι του ιππέας του φωτός. Κι από τη σκέψη πιο γοργός κι απ' τους θεούς πιο αντρείος... με της Γοργούς την κεφαλή και το σκουφί του Άδη πάνω στο τέρας ρίχνεται... κι ο Δράκοντας νεκρός...

"...Πάρε με, ξένε, πάρε με μαζί σου, όπως συ το θέλεις, σα σκλάβα σου, σα δούλα σου, γυναίκα σου, κυρά..."

Λαβώθηκε ο ήρωας... του έρωτα τα βέλη πάντα κατάστηθα χτυπούν... πέτρες τα βράχια γίνονται με του σπαθιού τη βία, σπασμένες αλυσίδες τα κύματα χτυπούν...

Χέρια δειλά να ενώνονται, χείλια γλυκά να σμίγουν. Καινούριοι κρίκοι πλέκονται, του έρωτα δεσμά...

...και οργισμένοι οι θεοί στη θάλασσα βαθειά... εκεί που όλα χάνονται ακόμα και ο φθόνος, γι' αυτό που εκείνοι επέλεξαν ποτέ να μη γευτούν. 

...Στη χώρα των Αιθιόπων βασίλευε ο Κηφεύς

Ανόμοια κοινά

...Μα κάτι πρωινά, πώς να τα ξεχάσεις...

Η μάχη ολονύκτια με τύψεις κι Ερινύες με δαίμονες κι ελπίδες, γυμνές λεπίδες να τραβούν, τη μέρα που χαράζει για να πλάσουν...

Ναι, μοναδική η κάθε μέρα, για λίγο μόνο ζει για πάντα μας στοιχειώνει. Κορμιά που πάντα ήταν μαζί και σκέψεις μπολιασμένες στον ίδιο τον γλυκό βλαστό μεράδι ν' αναζητούν, στον άνεμο σκορπίζουν...

Κι όπως απομακρύνεται, σκιά κι ομίχλη σε τυλίγουν... σκεπάζουν συναισθήματα, σκέψεις, βλέμματα, εικόνες, όλα όσα ήξερες, όλα όσα ήθελες, όλα όσα ήλπιζες να σέρνονται μαζί της και πίσω δεν κοιτούν...

Σχοινοβατούμε στο κενό κι ελπίδα απλά ο φόβος...

Μα είναι κάτι πρωινά.... τόσο μακρινά πια... χρόνια ατελείωτα...

Απόρθητα και άλλα...

Πόσα γίνονται γύρω μας και θα θέλαμε να είναι αλλιώς. Πόσα θεωρούμε ότι μας αξίζουν και δε θα τα γευτούμε ποτέ... Μένουμε στη σκληρή κρούστα, δαγκώνουμε τον πάγο, σταματάμε στον τοίχο μπροστά μας που ορθώνεται τείχος. Τείχος πανύψηλο, θεόρατο, απρόσιτο, συμπαγής φυσική πέτρα, χωρίς κάποια είσοδο, χωρίς κάποιο σημείο χαλαρό ανάμεσα στους αρμούς ώστε να μπορείς να εισέλθεις... Κι ο πολιορκητικός κριός άχρηστος, στο τείχος ρήγμα δε θα επέλθει όσο κι αν προσπαθείς…

…εκτός αν…

Πότε είπες τελευταία φορά "σ' αγαπώ"?

Όχι μηχανικά, όχι επειδή πρέπει να ακουστεί, ή απλά επειδή πρέπει να ειπωθεί ή επειδή κατάντησε μια λέξη καραμέλα μέσα σε μία σχέση ανόμοιων μα τόσο όμοιων όντων…

Πότε ένιωσες την αύρα γύρω σου να ηλεκτρίζεται μέσα σ’ ένα αντίστοιχο πεδίο ενός άλλου πλάσματος και το αποτέλεσμα να σε τυλίγει με χρώματα, εικόνες, αρώματα, και μύρια συναισθήματα που δεν ήξερες καν ότι τα είχες? Να ανεχτείς στο ίδιο τετραγωνικό που σ' αναλογεί μια δεύτερη ψυχή να σε στοιχειώσει? Εκεί, για πάντα, κι ας μην το πίστεψε ποτέ...

Τι είναι η αγάπη, ξέρεις? Αφοσίωση, στοργή, ψυχικός δεσμός, αντικείμενο συμπάθειας, σκεύος ηδονής, αοριστολογίες φαντασιόπληκτου?

Αγάπη είναι να δέχεσαι αδιαμαρτύρητα, να δίνεις όσα έχεις και τίποτα να μην κρατάς, να δέχεσαι αιμόφυρτο σ' αρένες να σε σέρνουν, ξέροντας ότι ό,τι είχες απλά σε άλλον θα δοθούν, κι εκείνος ή εκείνη τρόπαιο θα στήσουν αφού το σκηνικό με τα δικά τους συμπληρώνουν, το σύνολο ως δικό τους θα διαφεντεύουν, ζώντας απ’ αυτό, ζώντας μ’ αυτό, ζώντας γι’ αυτό…

Κι ο έρωτας?

Τοξεύει αόριστα κι όποιον πάρει ο Χάρος. Σε άλλους εξοστρακίζονται τα βέλη, ούτε που ξύνουν την πανοπλία τους. Άλλους τους καρφώνει και τους μεταμορφώνει αφήνοντας πληγές δυσβάσταχτες που δε θα κλείσουν ποτέ. Αλάτι στην πληγή τα πάντα γύρω τους…

Αισθήματα που παραγκωνίζονται και λόγια που σταχυολογούνται…

Πότε είπες τελευταία φορά "σ' αγαπώ"?

Τείχη

You always knew just how to make me cry
And never did I ask you questions why

It seems you get your kicks from hurting me
Dont try to understand me
Because your words just arent enough





Love is a feeling
Quench my desire
Give it when I want it
Takin me higher
Love is a woman
I dont wanna hear it
Give in to me
Give in to me


...

Έρως και Ψυχή

Η ανεπάρκεια της ευφυΐας και των υποθέσεων στη σκιαγράφηση εικόνας εκείνης της συγκεχυμένης κατάστασης που δημιούργησε τα πάντα, η μορφή και η διάταξη του άναρχου του Χάους, το αληθοφανές της τάξης που ξεπηδά μέσα από την αταξία… κι ο Έρωτας ο θείος που στο σύνολο με μια θηλιά σφιχτή όλα θα τα δέσει, εκτός της φαντασίας της αχαλίνωτης που ελεύθερη θύρες σφαλισμένες μεμιάς θα θρυμματίσει, φτερά ν’ ανοίξει, ν’ απλωθεί, εκεί στο άπειρο που κι οι θεοί κινούνται…

Δε δένεται η σκέψη η ατίθαση, δε φυλακίζεται η ιδέα, δεν τιθασεύεται ο νους ο σπινθηροβόλος, μα μόνο από μια άλλη σκέψη κατακτιέται, αλώνεται κι αλυσοδεμένος θα συρθεί…

Τι είναι ο έρωτας? Χημεία, συναίσθημα, κατάσταση, δεσμώτης και λυτρωτής, δυνάστης κι ελευθερωτής, κυρίαρχος Θεός. Η δύναμη η απερίγραπτη που στον ουρανό θα ανεβάσει αλλά και στον Άδη με πάταγο θε να σε πετάξει. Αποζητά η ψυχή τον έρωτα κι εκείνος τον ξενιστή που θα τον θρέψει με τη σειρά του αέναα, εκεί θε να γυρεύει…

Έρως και Ψυχή, ίδια αναλλοίωτη σύσταση κι ουσία, ομορφιά απερίγραπτη και θείο ζευγάρι ταιριαστό…

Μόνο που ποτέ, ποτέ δεν πρέπει εκείνη το πρόσωπο του να αντικρύσει και που η Νύχτα στα πέπλα της με περισσή στοργή τυλίγει… εντολή και νόμος απαράβατος σκληρός κι άκαρδος σ' όλο το σύνολό του…

Απατηλές οι σκέψεις που το νου της θα τυλίξουν, μ’ αμφιβολίες κι υποψίες ως πάνω θε να τον γεμίσουν…

Έρως ο τιμωρός, Έρως ο λυτρωτής, Έρως το ξύπνημα της θηλυκότητας…

Και καρπός του Έρωτα και της Ψυχής, η Ηδονή η ίδια…

Ίχνη ερώτων

Ο Σεφέρης στη Μαρώ

[Αθήνα.] Κυριακή πρωί [29 Σεπτεμβρίου 1940]

Μόλις τώρα πήρα το πρωινό μου και διάβασα το γράμμα σου. Ανάσανα που ξέρω πως έρχεσαι την Παρασκευή. Δεν ξέρεις πώς σε περιμένω. Γιατί αυτές τις τελευταίες μέρες σ' έχω φριχτά επιθυμήσει. Τι τα θέλεις, σε στερήθηκα όλο το καλοκαίρι και γιατί ήσουν μακριά και γιατί ίσως, μ' όλες αυτές τις ανόητες ιστορίες, και όταν ήσουν ακόμη κοντά μου, δε σε είχα όπως θα το ήθελα. - Όλο μου το σώμα πονεί από επιθυμία. Σκέπτομαι πως μπορεί να σε κρατήσω γυμνή απάνω μου και όλα τα άλλα χάνουνται, όπου κι να βρίσκομαι, ό,τι κι αν κάνω. Είναι αστείο κάποτε να βλέπω τον εαυτό μου σαν έναν υπνοβάτη ή σαν έναν τυφλό που σε ψάχνει με τις παλάμες απλωμένες και με τα μάτια κλειστά. Είμαι ελεεινά καυλωμένος, χρυσό, και δε σκέφτομαι τίποτε άλλο παρά πώς να σε γαμήσω ατέλειωτα μια ολόκληρη νύχτα.

Και δεν μπορώ να σου το γράψω αλλιώς.

Γιώργος

[Υ.Γ.] Γράψε μου δυο λόγια μόλις λάβεις το γράμμα. Και μην ξεχνάς να γράφεις σωστά τη διεύθυνσή μου.

Η Μαρώ στο Σεφέρη

[Τράπεζα.] Τρίτη [1 Οκτωβρίου 1940]

Τούτο νάναι το τελευταίο γράμμα. Ποιος αγέρας τράνταξε το κορμί σου;

Δόξα τον Θεό!

Και βέβαια να μην το γράψεις αλλιώς. Τη διεύθυνση την έγραψα λάθος; Ξέρεις, κατάλαβες ότι πήγα να χάσω τα λογικά μου τούτο τον τελευταίο καιρό; Ας αφήσω τις τραγικούρες, δε σου πάνε. Το ξέρεις ότι, παρ' όλα, είσαι ένας ελεεινός, χαριτωμένος άνθρωπος και πως πρέπει ακόμη να σε προσέξω πάρα πολύ για να σε μάθω; Έρχομαι... Φθάνω

Μαρώ

Σεφέρης και Μαρώ, Αλληλογραφία Α' (1936 - 1940) Ο ποιητής και διπλωμάτης συνάντησε τη Μαρώ του ως σύζυγο Ανδρέα Λόντου και μητέρα δύο παιδιών. Οι δυο τους αψήφησαν το σκάνδαλο που συνόδευε τον έρωτα που τους έδεσε, και ξεπέρασαν όλα τα εμπόδια, φτιάχνοντας μια σχέση που κράτησε όσο η ζωή τους.

Πενθεσίλεια

Ο ορισμός του ήρωα, κι ο ορισμός του θανάτου... Βίοι Παράλληλοι, κι ο Πλούταρχος απών... σύντομη ζωή, πρόωρος θάνατος στη μάχη κι η εξίσωση τη λύση της θα βρει... Πλήρες βίαιων συναισθημάτων θα βιαστεί το πεπρωμένο να συναντήσει μα μ' απούσα τη λογική... την έχει εξοστρακίσει άλλωστε προ πολλού η οργή που έχει φωλιάσει στο μυαλό, στην καρδιά, σ' όλο το σώμα. Οργή και θάρρος αδελφωμένα να βαδίζουν, κοντά κι η ζηλευτή η τέχνη του πολεμιστή του να μοιράζει θάνατο, κι αυτά περίτεχνα δεμένα μεταξύ τους...

Σκληρός χαλκός... κασσίτερος, πολύτιμο χρυσάφι κι ασήμι να τον ντύνουν... πέντε οι πτυχές μετάλλων περίτεχνα δεμένες, δοράτων και βελών αιχμές να αποκρούουν... λαμπρό στεφάνι, τρίδιπλο κι αργυρός τελαμώνας να κρέμεται, το σύνολο να δένει... το σώμα Αυτού που έμελλε να την κρατά, αλώβητο ν' αφήσει...

Θνητός κι αθάνατος ο ισόθεος Πηλείδης... Και πόσο τρομερός αυτός ο θυμός που από την αρχή τον κατευθύνει... Μα πόσο πιο τρομερός ο 'Ερωτας που στα δεσμά του άρματός του θα τον δέσει εκεί που δεν τον περιμένει και σαν του Πριάμου το γιο πίσω του θα τον σέρνει, νεκρό, γυμνό, στο γύρο του θριάμβου...

Νεκρώνεται η σάρκα όταν παραλύει, το θάνατο πλησιάζει... Μα όταν παραλύουν τα συναισθήματα, η αιχμή του βέλους του θεού απλά το στόχο της έχει βρει... Κι ας τυλίγουν τα δώρα των θεών το θείο σώμα του ήρωα, κι ας σπάνε πάνω δόρατα, βέλη ξίφη... αδύναμα, θνητών τα χέρια τα βαστούν και τα εκσφενδονίζουν... Τα λαμπρά τα δώρα των θεών δεν είναι εύκολο από θνητούς να νικηθούν...

Ατύχησε...

Κι εκείνους τους παντοδύναμους θεούς, ο Έρως εξουσιάζει, πόσο τους θνητούς...

Πέντε οι πτυχές μετάλλων στην ασπίδα, στην πανοπλία την αστραφτερή, κι η ομορφιά κι η τρομερή η λάμψη της τον τρόμο γύρω να σκορπά...

Πέντε οι αισθήσεις που παραλύουν όταν η αιχμή του βέλους του θεού, το σώμα διαπεράσει...

Πενθεσίλεια...

Τι θέλησες, τι γύρευες, κόρη του Άρη και βασίλισσα του αλαργινού του Πόντου στη ματωμένη άμμο της Τρωάδος? Χρόνια ατέλειωτα, θνητοί κι αθάνατοι με λύσσα και οργή ζωές σαν τα γιομωμένα στάχια εκεί θερίζουν... και ματωμένος, άχαρος κι ασήμαντος ο λιγοστός καρπός τους...

Ανδρεία εκ του ανδρός... Και πόση η ταπείνωση, η οργή μα κι ο κρυφός ο θαυμασμός για την ανδρεία της Αμαζόνας που τα πλήθη των Αχαιών ως τα καράβια τους θ' ακολουθήσει η ανδροκτόνος, σκορπώντας μ' ορμή το θάνατο ανάμεσά τους...

Η περίτεχνη η προσωπίδα της θεάς με το λοφίο που ανεμίζει, μια τρομερή όψη στα μάτια των Αχαιών... Ποιος δαίμονας ξεχύθηκε και τις ζωές αρπάζει, στου Αϊδωνέα την αυλή με βία να τις στέλνει, αέναα να βολοδέρνουν κάτω από το μαύρο, το ανήλεο της γης το χώμα?

Ο άνδρας της ζωής της κι άνδρας που θα της πάρει τη ζωή, όλα σε μια στιγμή πλεγμένα... Η μοίρα τάχει κλώσει, μ' ασημένια και χρυσή κλωστή δεμένα όλα. Μα πόσος χρυσός, πόσο ασήμι ν' αναλογεί στον καθένα..?

Ζωές κομμένες γύρω της, δόρατα κι ασπίδες τσακισμένες, ματωμένα σώματα, τσακισμένα μέλη... Βία, οργή... θρήνος. Σαν την μαινάδα που με ξέπλεκα μαλλιά κι ακάλυπτο το σώμα στα δάση θα χαθεί, το δαίμονά της ν' ακολουθήσει...

Τι νά νιωσες, βασίλισσα, του Πηλέα το γιο αρματωμένο μες το φως σαν είδες? Ούτε στιγμή δε σκέφτηκες, τρελή, ποιος ο θεός μπροστά σου που ορθώθηκε, αφού οι θνητοί σκόρπισαν μπροστά στου δόρατός σου την ορμή?

Στιγμή δε δείλιασες... με δύναμη το δόρυ εκσφενδόνισες, το νήμα της ζωής του φοβερού εχθρού να κόψεις... Τσακίστηκε το όπλο σου, χίλια κομμάτια το κοντάρι πάνω στη φοβερή ασπίδα, την καλοδουλεμένη... πέντε πτυχές, τις δυο θα διαπεράσει... Χρυσός, το δώρο των θεών... η αιχμή το σώμα δε θ΄αγγίξει... Το δεύτερο κοντάρι του πρώτου την πορεία και την τύχη την πικρή θε ν' ακολουθήσει...

Τι να σκεφτόσουν, Αμαζόνα, όταν το δόρυ του ισόθεου μ' ορμή στο στήθος σε χτυπούσε, στη ματωμένη άμμο σ' έριχνε ένα μ' αυτή για να γενείς? Ποιες σκέψεις άραγε να πέρασαν σε μια στιγμή μπροστά σου?


Τι ένιωσες, πώς ένιωσες όταν το χέρι του ανδρός που τη ζωή σου πήρε, την κρύα προσωπίδα από το κεφάλι σου τραβάει, το βλέμμα του εχθρού του νικημένου ν' αντικρίσει? Ποτάμι τα χρυσά μαλλιά - δώρο θεών κι αυτά... κάθε χρυσό - μες το ποτάμι του αίματος βουτηγμένα...

Δύο ρίψεις δόρατος... δύο χαμένες ευκαιρίες το στόχο για να βρεις... Μα ακόμη και στου θανάτου το κατώφλι, ο έρωτας καραδοκεί... Και βρίσκει πάντα στόχο...

Πώς χάνονται οι αισθήσεις? Πώς παγώνει ο χρόνος? Τι είναι αυτό που ανοίγεται όταν τα μάτια συναντιόνται και το βλέμμα σώμα ψυχή τα διαπερνά και στην καρδιά φωλιάζει?

Σκόρπισε ο θυμός, συγκίνηση ευθύς για να καλύψει το κενό απλώνεται... Τίποτα δεν είναι γραφτό του κενό κι αδειανό να μείνει... Λύγισαν τα γόνατα, κι η ασπίδα που σε τύλιγε, στο χώμα πεταμένη... Αγκαλιά μ' αυτό που αγνοούσες την ύπαρξή του, να του χαϊδεύεις τα μαλλιά, το πρόσωπο, το αίμα από τα μάγουλα πασχίζεις για να διώξεις...


Κόκκινο το αίμα που χάνεται... ροδαλά τα μάγουλα να ξεπροβάλλουν από κάτω... Βλέμματα που χαϊδεύουν το ένα το άλλο, ανάμεσα σε θάνατο και πόνο... Και το μοναδικό μα και στερνό φιλί τα χείλη που θα δέσει, είναι κι αυτό που το κενό ευθύς θα ξαναφέρει... Δάκρυα και συγκίνηση που θα χαθούν, κι η οργή στα γέλια του Θερσίτη πίσω σου, το χρόνο θα κινήσει... ξανά. Και πόσο πιότερη οργή το νου σου θα τυλίξει, όταν το δόρυ του θρασύδειλου, στο μάτι το άψυχο, του έρωτά σου του νεκρού θα καρφωθεί...

Κι οργή τα χέρια σου με το λαιμό του θα τα πλέξει... Άψυχος ο βέβηλος, δίπλα σε ό,τι πιο πολύ αγάπησες κι ας ήταν για μια στιγμή, ένα βλέμμα, μια πνοή, ένα φιλί...

Τι νά νιωσες, ισόθεε, κοιτώντας τα χέρια σου μες τη ζεστή σκηνή σου? Το αίμα κι αν ξεπλύθηκε, μες την ψυχή σου απλώθηκε, την τύλιξε, την κάλυψε, ένα μαζί της έγινε...

...

Πώς παίζεις, Έρωτα, με τις ψυχές? Συνείδηση δεν έχεις? Τυλίξου με τον φωτεινό μανδύα της περηφάνιας, στο γύρο του θριάμβου να χαθείς... μα μην γυρίσεις πίσω σου να δεις στο άρμα σου ποιους σέρνεις ...

Χρόνος

Is there a time for keeping your distance
A time to turn your eyes away
Is there a time for keeping your head down
For getting on with your day

Is there a time for kohl and lipstick
A time for curling hair
Is there a time for high street shopping
To find the right dress to wear

Here she comes
Heads turn around
Here she comes
To take her crown

Is there a time to run for cover
A time for kiss and tell
Is there a time for different colours
Different names you find it hard to spell

Is there a time for first communion
A time for East Seventeen
Is there a time to turn to Mecca
Is there time to be a beauty queen

Here she comes
Beauty plays the clown
Here she comes
Surreal in her crown

Dici che il fiume
Trova la via al mare
E come il fiume
Giungerai a me
Oltre i confini
E le terre assetate
Dici che come il fiume
Come il fiume...
L'amore giungerà
L'amore...
E non so più pregare
E nell'amore non so più sperare
E quell'amore non so più aspettare

You say that the river
finds the way to the sea
and like the river
you will come to me
beyond the borders
and the dry lands
You say that like a river
like a river...
the love will come
the love...
And i don't know how to pray anymore
and in love i don't know how to hope anymore
and for that love i don't know how to wait anymore

Is there a time for tying ribbons
A time for Christmas trees
Is there a time for laying tables
And the night is set to freeze

O lijepa, o draga, o slatka slobodo,
[dar u kom sva blaga višnji nam bog je do...]

Τινούβιελ

Μαγεύτρα αθάνατη Θεά, του Ιλούβαταρ το πιο όμορφο τέκνο... του Ντάερον του Αοιδού η μούσα, αιθέρια, πανώρια ύπαρξη, αερικό και πρωτογέννητη... οπτασία ανέγγιχτη από τα βέβηλα τα μάτια των θνητών, οι ασημένιες φυλλωσιές των δέντρων μόνο να τη θωρούν κι ανάμεσά τους ως μαινάδα χορεύοντας να τα μαγεύει...

...ένα με τα χρυσά κλαδιά, ένα με τ' ασημένια φύλλα... ένα με τη χλόη, ένα με την ομίχλη, ένα με το φεγγάρι... Ήλιος το πρόσωπό της, χείμαρρος τα ξέπλεκα μαλλιά της λουσμένα στο φεγγαρόφως, λαλιά αηδονιού η φωνή της, τη φύση να μαγεύει...

Παραδομένη η Φύση και σπονδή στην ομορφιά της τα Νίφρεντιλ, τα κρίνα, που θα φυτρώσουν και θα δουν το φως στο πρόσωπό της, από τη λάμψη της ζωή να έχουν πάρει, αιώνια το όνομά της να καλούν, Αυτή να συμβολίζουν ...

Λούθιεν...



Ποιος τόλμησε το φως κατάματα να δει, το ρόδο στο χέρι να κρατήσει, τ' αγκάθια του βλαστού να αψηφήσει... ουδείς αθάνατος δεν άπλωσε το χέρι, κι ούτε το βλέμμα πρωτογέννητου τόλμησε να πλανηθεί εκεί που τα συναισθήματα γεννιούνται κι οργιάζουν, πάνω σε κείνη την ομορφιά που σαν την κρύα τη λεπίδα αναπνοή από όλους γύρω να στερεί...

Όσα οι αθάνατοι δεν τολμούν, η ύπαρξη θνητών τα συμπληρώνει... Πόσο ασήμαντη, πόσο μικρή και τιποτένια και πόσο αδύναμη αυτή η άχαρη, η πλασμένη θνητή γενιά...

Μα με πόσο θάρρος που στερούνται οι Θεοί το βλέμμα θα σηκώσει, με θράσος θα το πλέξει κι εκείνο που δεν αγγίζεται δικό της θα το κάνει...

...παντοτινά...

Μπέρεν...

Πώς πλησιάζεις μια Θεά, πώς η αθανασία αφήνεται στην άκρη για του έρωτα τη χάρη? Πώς να νιώθεις ως θνητός που στη διάβα σου, σε κάθε βήμα σου - παρέα με του χρόνου το ψύχος και τη φθορά το θάνατο προσμένεις, πάνω στην αφθαρσία και στο πάγωμα του χρόνου αν σκοντάψεις?

Πόσο αντέχεις του Άστρου το φωτεινό το πρόσωπο να δεις, τον πόνο της άθλιας ύπαρξής σου να ξεπεράσεις, το χέρι το θνητό να απλώσεις, όνομα να δώσεις σ' αυτό το πλάσμα που η λογική σου να περιγράψει δεν μπορεί?

Τινούβιελ θα τ΄ονομάσεις...


Τι είναι αυτό που μιας Θεάς τη λογική θ' αλώσει, την αθάνατη την κρύα την καρδιά με λάβα θα ποτίσει, συναισθήματα πρωτόγνωρα πάνω της θ' απλώσει και στον ιστό αυτής της τρέλας όλο το είναι της θα δέσει...?

Έρωτας, ο πιο παράλογος ο πιο παράτολμος ο πιο καταδικασμένος που γεννήθηκε ποτέ... ό,τι πιο όμορφο γέννησε ανθρώπου νους, ό,τι πιο βέβηλο άγγιξε το Θείον...

Και δώρο για αυτό που δεν ένιωσες ποτέ, το πέπλο της αθανασίας από πάνω σου θα βγάλεις, Θεά...

Ειμαρμένη μα και επιλογή... με την αθανασία να τραφείς, το θάνατο εντέλει να διαλέξεις, τη μοίρα των θνητών - αυτή που και τους Θεούς τρομάζει - δικιά σου να την κάνεις...

Στόχοι...

Ψεύτικα ονόματα, ψεύτικοι χαρακτηρισμοί, κάλπικες σκέψεις, ωραιοποιημένη άρνηση, συναισθήματα που χαλούν την νέα τάξη πραγμάτων που προσπαθείς με βία να επιβάλεις, το σωστό, το ορθό, το πρέπον, το ακατονόμαστο...

Αυτό που φοβάσαι περισσότερο από κάθετί, γιατί απλά έχει ριζώσει στην ψυχή σου, κομμάτι της έγινε...

Πονούν τα όσα δεν μπορείς κατάματα να αντικρίσεις, μα πιότερο απ' όλα πονούν τα όσα δεν μπορείς να ονομάσεις που κάποτε με άγια λόγια κι άπειρα χρώματα έντυνες...

Κυλάει η ζωή σαν τρεχάμενο νερό και γεμίζει ένα ποτήρι... μισογεμάτο ή μισοάδειο, ανάλογα το πώς θα το περιγράψεις... οπτικής γωνίας το ανάγνωσμα...

Ζωή... τι να προλάβεις απ' αυτήν, κλεισμένο Ον, μέσα στις σκέψεις σου, τους φόβους, τις ανασφάλειες και το Εγώ το ακατανίκητο ως κερασάκι στην τούρτα να δεσπόζει και να επιβάλλεται στο κάθε σου βήμα...

Στόχοι... ναι... πάντα υπάρχουν, έως τον αιώνα τον άπαντα εκεί θα στέκονται κι αύξων αριθμό θ΄αλλάζουν το χρόνο να μετρούν...

Όμως πόσους από αυτούς δε θ' άλλαζες κάποια στιγμή, για ένα μόνο βλέμμα, για ένα συναίσθημα που θα γεμίσει τους ικανοποιημένους πλέον στόχους, όταν θ' αγγίξεις και τον τελευταίο και θα πασχίζεις να μαζέψεις ανύπαρκτα ή ξεψυχισμένα συναισθήματα που κάποτε έντυναν τα όνειρα που ονόμαζες ζωή σου...

Too much Love...

...will kill you



...every time...

Ονειροπαγίδες

Σκέψεις... πόσο γρήγορα σε ταξιδεύουν εκεί που θες να βρεθείς... Και πόσο κρίμα που το σώμα δεν μπορεί να ακολουθήσει εκεί που θάθελες να είσαι όσο τίποτε άλλο... κι ας μην υπάρχει πια ο κόσμος που ταξίδευες αιώνες πριν με τρόπο μαγικό, κι ας κείτονται χορταριασμένα τα ερείπια των όσων κάποτε στο φως έλαμπαν κι αθάνατα κι αναλλοίωτα στο χρόνο έδειχναν...

Κλείνεις τα μάτια, άθελά σου... μ' ένα ελαφρό μειδίαμα ο Μορφέας να σε παρακολουθεί καθώς με σκοτεινά πέπλα σε τυλίγει και σε μέρη γνώριμα σ' οδηγεί... Δεν το επιδίωξες, ίσως και να μην το ήθελες... Όμως ακόμα και μέσα σ' αυτήν την απατηλή πραγματικότητα του νου γνωρίζεις τι συμβαίνει, ξέρεις να διακρίνεις το υπαρκτό από το ανύπαρκτο, πονάς, λυπάσαι, τρομάζεις, χαίρεσαι... γελάς... Ξέρεις για πόσο λίγο στήθηκε αυτό που παρακολουθείς... με τους κομπάρσους και τα περίεργα στημένα σκηνικά ...αλλά δε θες να ξυπνήσεις, κι ας μοιάζει με εφιάλτη... Πρωταγωνιστής σε γνώριμη ταινία και τ' όνειρο δικό σου...Το ίδιο πρόσωπο, ο ίδιος χείμαρρος μαλλιών, τα ίδια μάτια γλυκά να σε θωρούν όπως πάντα το έκαναν και ίσως ακόμα να το κάνουν...

Δεν το επεδίωξες να ονειρευτείς, όχι, δεν το ήθελες...

Μα ίσως τα όσα έπρεπε να ευχηθείς σ' ένα χαμένο κομμάτι της ζωής σου - ίσως το πιο όμορφο - να βρήκαν τρόπο να ειπωθούν...

...έστω κι έτσι λοιπόν...

Χρόνια Πολλά στο ρυάκι που πότισε μια χέρσα γη και μ' άνθη τη γέμισε... Χρόνια Πολλά στο χείμαρρο των αισθήσεων που έμπασε το είναι σου σε μαγικές ατραπούς και φωτεινά μονοπάτια... Χρόνια Πολλά στο πιο όμορφο και ζωντανό κομμάτι της ζωής σου, την πηγή της ίδια της ζωής σου, τον ίδιο σου τον εαυτό...

Όρια

Ρίξε τα σκοινιά, τέντωσέ τα, δοκίμασε τα για να σιγουρευτείς ότι είναι ασύντριφτα και άλυτα, με καλοτυλιγμένα νήματα πλεγμένα και δέσε τον κόμπο σαν σημείο στην ευθεία για να ορίσεις μια αρχή ή ένα τέλος... δεν έχει σημασία... σπας μ΄ένα σημείο το ατέλειωτο που αρχίζει και τελειώνει στο άπειρο. Όσα υφίστανται οι άνθρωποι τα υφίστανται και οι Θεοί...

Πάρε περισσότερα σκοινιά και απλωσέ τα, συγκράτησέ τα με κόμπους και δεσμούς σα δίχτυ της αράχνης... Δέσε δυο μέλη αταίριαστα μ' αυτό και άστα στην προσοχή του Χρόνου. Κανείς δε θα τ' απειλήσει ούτε κι αυτός ο Αλέξανδρος... Δεν καταλύεις τα δεσμά κόβοντάς τα, δεν είναι νίκη ο διαχωρισμός. Ίσως γι΄αυτό κι ο γόρδιος δεσμός δεν κόπηκε ποτέ παρά μόνο αφαιρέθηκε η σφήνα από το τιμόνι ρίχνοντας καταγής το σκοινί, χωρίς να λυθεί ο κόμπος...

Amor osculo significatur, necessitas nodo... ο έρωτας δηλώνεται με το φιλί, η ανάγκη με τον κόμπο...

Τι προηγήθηκε, ο έρωτας ή η ανάγκη? Το φιλί η ό κόμπος? Κaι πού να υποταχτείς... στα γλυκόλογα του έρωτα ή στα άκαμπτα δεσμά της ανάγκης?

Ούτε οι Θεοί δεν ξέρουν να σου πουν γι΄αυτό και προσποιούνται, κι εσύ μ' αυτούς καθώς καραδοκεί η μοίρα, η ειμαρμένη...

Κι ας προσποιείσαι ότι τάχτηκες με του έρωτα τις βουλές, η ανάγκη σ' έχει σπρώξει... κι ας άφησες τη λογική να σε τυλίξει με δεσμά... τον έρωτα προσμένεις...

Θνητό παιχνίδι, θεϊκό... μα τόσο απατηλό και τόσο αναγκαίο...

Φιλία

Ως σχέση φιλότητος, αφοσίωσης και σεβασμού ορίζεται, ως αναπόσπαστο τμήμα της ανάπτυξης των παιδιών, πηγή νεότητας για τους ηλικιωμένους, πηγή ελπίδας για εμάς τους υπολοίπους περιγράφεται...

Φιλία και φίλος, απλά ο άλλος μας εαυτός, καθώς έλεγε ο Πυθαγόρας...

Στρέφεις καμιά φορά το βλέμμα στον στερέωμα όπου αχνοφέγγουν κουκκίδες φωτεινές που σπάνε με το φως τους τη σιωπή του μαύρου βελούδου που σκεπάζει τα πάντα. Κι αν είσαι τυχερός - μόνο αν είσαι τυχερός - θα δεις κάποιο αστέρι να "πέφτει"... Κι αν προλάβεις, αν θυμηθείς, ίσως και να κάνεις κάποια ευχή απλά για να στεφανώσεις τη στιγμή...

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ στο πεφταστέρι που φώτισε το μαύρο ετούτο φόντο...

Edelweiss, σ' ευχαριστώ από καρδίας για το βραβείο Φιλίας!

Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής: «Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»

Proximidade is described as follows:'This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!'

This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to:

Καθώς μου δόθηκε η ευκαιρία μ' αυτό τον όμορφο τρόπο να εξέλθω από τον μικρόκοσμό μου, με τη σειρά μου απονέμω το βραβείο στους:

http://ifida.blogspot.com
http://lolapestaola.blogspot.com
http://selenete.blogspot.com
http://12thespis.wordpress.com
http://theoulini.blogspot.com
http://oimethistanes.blogspot.com
http://prkls.blogspot.com
http://peiratesonline.blogspot.com

Όνειρο μέσα σ' όνειρο

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου.
Και τώρα που ξεχωρίζουμε
θα σου τ' ομολογήσω...
Δεν είχες άδικο να λες
πως όλη μου η ζωή
εστάθηκ' ένα όνειρο.
Κι αν η ελπίδα επέταξε μια νύχτα,
είτε μια μέρα,
είτε σε μια οπτασία,
ή μέσα στο άπειρο,
είναι γι΄ αυτό λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα θωρούμε ή φαινόμαστε
Όνειρο είναι μέσα σε όνειρο.

Στέκω μπροστά στο βογγητό
μιας θαλασσοδαρμένης ακτής,
και κλείνω μες τη χούφτα μου
δέκα της άμμου σπειριά μαλαματένια,
δέκα σπειριά, όμως κι εκείνα ακόμα
πώς γλιστράνε μέσ' από τα δάχτυλά μου
και χάνονται στην άβυσσο,
ενώ παίρνει με το κλάμα,
ποταμός το κλάμα...
Θεέ μου! Μήπως θα μπορούσα
μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;
Δεν μπορώ, Θεέ μου, ούτε ένα
απ' το κύμα το αδυσώπητο να γλιτώσω;

Ό,τι θωρούμε ή φαινόμαστε,
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;
Έντγκαρ Άλλαν Πόε