Απόρθητα και άλλα...

Πόσα γίνονται γύρω μας και θα θέλαμε να είναι αλλιώς. Πόσα θεωρούμε ότι μας αξίζουν και δε θα τα γευτούμε ποτέ... Μένουμε στη σκληρή κρούστα, δαγκώνουμε τον πάγο, σταματάμε στον τοίχο μπροστά μας που ορθώνεται τείχος. Τείχος πανύψηλο, θεόρατο, απρόσιτο, συμπαγής φυσική πέτρα, χωρίς κάποια είσοδο, χωρίς κάποιο σημείο χαλαρό ανάμεσα στους αρμούς ώστε να μπορείς να εισέλθεις... Κι ο πολιορκητικός κριός άχρηστος, στο τείχος ρήγμα δε θα επέλθει όσο κι αν προσπαθείς…

…εκτός αν…

Πότε είπες τελευταία φορά "σ' αγαπώ"?

Όχι μηχανικά, όχι επειδή πρέπει να ακουστεί, ή απλά επειδή πρέπει να ειπωθεί ή επειδή κατάντησε μια λέξη καραμέλα μέσα σε μία σχέση ανόμοιων μα τόσο όμοιων όντων…

Πότε ένιωσες την αύρα γύρω σου να ηλεκτρίζεται μέσα σ’ ένα αντίστοιχο πεδίο ενός άλλου πλάσματος και το αποτέλεσμα να σε τυλίγει με χρώματα, εικόνες, αρώματα, και μύρια συναισθήματα που δεν ήξερες καν ότι τα είχες? Να ανεχτείς στο ίδιο τετραγωνικό που σ' αναλογεί μια δεύτερη ψυχή να σε στοιχειώσει? Εκεί, για πάντα, κι ας μην το πίστεψε ποτέ...

Τι είναι η αγάπη, ξέρεις? Αφοσίωση, στοργή, ψυχικός δεσμός, αντικείμενο συμπάθειας, σκεύος ηδονής, αοριστολογίες φαντασιόπληκτου?

Αγάπη είναι να δέχεσαι αδιαμαρτύρητα, να δίνεις όσα έχεις και τίποτα να μην κρατάς, να δέχεσαι αιμόφυρτο σ' αρένες να σε σέρνουν, ξέροντας ότι ό,τι είχες απλά σε άλλον θα δοθούν, κι εκείνος ή εκείνη τρόπαιο θα στήσουν αφού το σκηνικό με τα δικά τους συμπληρώνουν, το σύνολο ως δικό τους θα διαφεντεύουν, ζώντας απ’ αυτό, ζώντας μ’ αυτό, ζώντας γι’ αυτό…

Κι ο έρωτας?

Τοξεύει αόριστα κι όποιον πάρει ο Χάρος. Σε άλλους εξοστρακίζονται τα βέλη, ούτε που ξύνουν την πανοπλία τους. Άλλους τους καρφώνει και τους μεταμορφώνει αφήνοντας πληγές δυσβάσταχτες που δε θα κλείσουν ποτέ. Αλάτι στην πληγή τα πάντα γύρω τους…

Αισθήματα που παραγκωνίζονται και λόγια που σταχυολογούνται…

Πότε είπες τελευταία φορά "σ' αγαπώ"?

Τείχη

You always knew just how to make me cry
And never did I ask you questions why

It seems you get your kicks from hurting me
Dont try to understand me
Because your words just arent enough





Love is a feeling
Quench my desire
Give it when I want it
Takin me higher
Love is a woman
I dont wanna hear it
Give in to me
Give in to me


...

Έρως και Ψυχή

Η ανεπάρκεια της ευφυΐας και των υποθέσεων στη σκιαγράφηση εικόνας εκείνης της συγκεχυμένης κατάστασης που δημιούργησε τα πάντα, η μορφή και η διάταξη του άναρχου του Χάους, το αληθοφανές της τάξης που ξεπηδά μέσα από την αταξία… κι ο Έρωτας ο θείος που στο σύνολο με μια θηλιά σφιχτή όλα θα τα δέσει, εκτός της φαντασίας της αχαλίνωτης που ελεύθερη θύρες σφαλισμένες μεμιάς θα θρυμματίσει, φτερά ν’ ανοίξει, ν’ απλωθεί, εκεί στο άπειρο που κι οι θεοί κινούνται…

Δε δένεται η σκέψη η ατίθαση, δε φυλακίζεται η ιδέα, δεν τιθασεύεται ο νους ο σπινθηροβόλος, μα μόνο από μια άλλη σκέψη κατακτιέται, αλώνεται κι αλυσοδεμένος θα συρθεί…

Τι είναι ο έρωτας? Χημεία, συναίσθημα, κατάσταση, δεσμώτης και λυτρωτής, δυνάστης κι ελευθερωτής, κυρίαρχος Θεός. Η δύναμη η απερίγραπτη που στον ουρανό θα ανεβάσει αλλά και στον Άδη με πάταγο θε να σε πετάξει. Αποζητά η ψυχή τον έρωτα κι εκείνος τον ξενιστή που θα τον θρέψει με τη σειρά του αέναα, εκεί θε να γυρεύει…

Έρως και Ψυχή, ίδια αναλλοίωτη σύσταση κι ουσία, ομορφιά απερίγραπτη και θείο ζευγάρι ταιριαστό…

Μόνο που ποτέ, ποτέ δεν πρέπει εκείνη το πρόσωπο του να αντικρύσει και που η Νύχτα στα πέπλα της με περισσή στοργή τυλίγει… εντολή και νόμος απαράβατος σκληρός κι άκαρδος σ' όλο το σύνολό του…

Απατηλές οι σκέψεις που το νου της θα τυλίξουν, μ’ αμφιβολίες κι υποψίες ως πάνω θε να τον γεμίσουν…

Έρως ο τιμωρός, Έρως ο λυτρωτής, Έρως το ξύπνημα της θηλυκότητας…

Και καρπός του Έρωτα και της Ψυχής, η Ηδονή η ίδια…