Όρια

Ρίξε τα σκοινιά, τέντωσέ τα, δοκίμασε τα για να σιγουρευτείς ότι είναι ασύντριφτα και άλυτα, με καλοτυλιγμένα νήματα πλεγμένα και δέσε τον κόμπο σαν σημείο στην ευθεία για να ορίσεις μια αρχή ή ένα τέλος... δεν έχει σημασία... σπας μ΄ένα σημείο το ατέλειωτο που αρχίζει και τελειώνει στο άπειρο. Όσα υφίστανται οι άνθρωποι τα υφίστανται και οι Θεοί...

Πάρε περισσότερα σκοινιά και απλωσέ τα, συγκράτησέ τα με κόμπους και δεσμούς σα δίχτυ της αράχνης... Δέσε δυο μέλη αταίριαστα μ' αυτό και άστα στην προσοχή του Χρόνου. Κανείς δε θα τ' απειλήσει ούτε κι αυτός ο Αλέξανδρος... Δεν καταλύεις τα δεσμά κόβοντάς τα, δεν είναι νίκη ο διαχωρισμός. Ίσως γι΄αυτό κι ο γόρδιος δεσμός δεν κόπηκε ποτέ παρά μόνο αφαιρέθηκε η σφήνα από το τιμόνι ρίχνοντας καταγής το σκοινί, χωρίς να λυθεί ο κόμπος...

Amor osculo significatur, necessitas nodo... ο έρωτας δηλώνεται με το φιλί, η ανάγκη με τον κόμπο...

Τι προηγήθηκε, ο έρωτας ή η ανάγκη? Το φιλί η ό κόμπος? Κaι πού να υποταχτείς... στα γλυκόλογα του έρωτα ή στα άκαμπτα δεσμά της ανάγκης?

Ούτε οι Θεοί δεν ξέρουν να σου πουν γι΄αυτό και προσποιούνται, κι εσύ μ' αυτούς καθώς καραδοκεί η μοίρα, η ειμαρμένη...

Κι ας προσποιείσαι ότι τάχτηκες με του έρωτα τις βουλές, η ανάγκη σ' έχει σπρώξει... κι ας άφησες τη λογική να σε τυλίξει με δεσμά... τον έρωτα προσμένεις...

Θνητό παιχνίδι, θεϊκό... μα τόσο απατηλό και τόσο αναγκαίο...

Φιλία

Ως σχέση φιλότητος, αφοσίωσης και σεβασμού ορίζεται, ως αναπόσπαστο τμήμα της ανάπτυξης των παιδιών, πηγή νεότητας για τους ηλικιωμένους, πηγή ελπίδας για εμάς τους υπολοίπους περιγράφεται...

Φιλία και φίλος, απλά ο άλλος μας εαυτός, καθώς έλεγε ο Πυθαγόρας...

Στρέφεις καμιά φορά το βλέμμα στον στερέωμα όπου αχνοφέγγουν κουκκίδες φωτεινές που σπάνε με το φως τους τη σιωπή του μαύρου βελούδου που σκεπάζει τα πάντα. Κι αν είσαι τυχερός - μόνο αν είσαι τυχερός - θα δεις κάποιο αστέρι να "πέφτει"... Κι αν προλάβεις, αν θυμηθείς, ίσως και να κάνεις κάποια ευχή απλά για να στεφανώσεις τη στιγμή...

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ στο πεφταστέρι που φώτισε το μαύρο ετούτο φόντο...

Edelweiss, σ' ευχαριστώ από καρδίας για το βραβείο Φιλίας!

Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής: «Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»

Proximidade is described as follows:'This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!'

This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to:

Καθώς μου δόθηκε η ευκαιρία μ' αυτό τον όμορφο τρόπο να εξέλθω από τον μικρόκοσμό μου, με τη σειρά μου απονέμω το βραβείο στους:

http://ifida.blogspot.com
http://lolapestaola.blogspot.com
http://selenete.blogspot.com
http://12thespis.wordpress.com
http://theoulini.blogspot.com
http://oimethistanes.blogspot.com
http://prkls.blogspot.com
http://peiratesonline.blogspot.com

Όνειρο μέσα σ' όνειρο

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου.
Και τώρα που ξεχωρίζουμε
θα σου τ' ομολογήσω...
Δεν είχες άδικο να λες
πως όλη μου η ζωή
εστάθηκ' ένα όνειρο.
Κι αν η ελπίδα επέταξε μια νύχτα,
είτε μια μέρα,
είτε σε μια οπτασία,
ή μέσα στο άπειρο,
είναι γι΄ αυτό λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα θωρούμε ή φαινόμαστε
Όνειρο είναι μέσα σε όνειρο.

Στέκω μπροστά στο βογγητό
μιας θαλασσοδαρμένης ακτής,
και κλείνω μες τη χούφτα μου
δέκα της άμμου σπειριά μαλαματένια,
δέκα σπειριά, όμως κι εκείνα ακόμα
πώς γλιστράνε μέσ' από τα δάχτυλά μου
και χάνονται στην άβυσσο,
ενώ παίρνει με το κλάμα,
ποταμός το κλάμα...
Θεέ μου! Μήπως θα μπορούσα
μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;
Δεν μπορώ, Θεέ μου, ούτε ένα
απ' το κύμα το αδυσώπητο να γλιτώσω;

Ό,τι θωρούμε ή φαινόμαστε,
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;
Έντγκαρ Άλλαν Πόε

Αντικατοπτρισμοί

Περνούν γοργά τα όσα γύρω σ' αγκαλιάζουν κι ανάλαφρα στα χέρια σε κρατούν, τα όσα με μαγικούς δεσμούς σε δένουν και με δάκρυα σε τυλίγουν ... χαμογελάς καθώς εφήμερα χάδια κι αγγίγματα σε κατευθύνουν εκεί που κόβεται και χάνεται της λογικής το νήμα γιατί η στιγμή δεν πλάστηκε για να εισέλθεις αρματωμένη... Κρύα, παγωμένη και γκρίζα η λογική, τι σχέση νάχει άραγε με χρώματα, εικόνες και ήχους που δεν εξηγούνται και δεν περιγράφονται μετρώντας και ζυγίζοντας στιγμές, νοήματα και σκέψεις που μόνο λογικές δεν είναι?

Βγάζεις το μαύρο πλέγμα από τον καρπό σου, χαμογελώντας το προσφέρεις να δέσει έναν άλλο καρπό που κι αυτός δικός σου είναι... όπως δικό σου είναι αυτό απέναντί σου, το νιώθεις, σαν είδωλο καθρέφτη να σου χαμογελά όταν χαμογελάς, να λυπάται όταν λυπάσαι, να σε κλείνει στην αγκαλιά του όταν το αγκαλιάζεις... και κάτω από τα σκούρα γυαλιά ενός άλλου κόσμου δε θα δεις αυτό που δε θέλει να φανερωθεί γιατί δεν έχει το χρόνο να φανερωθεί... Κι ας αναλαμβάνει η λογική να εξηγήσει το πώς και το γιατί θα κυλήσει ένα δάκρυ, άκρη δε θα βγάλει... ας την στην άκρη να μετουσιωθεί σε συναίσθημα... κάτι άλλο δεν της αξίζει...

Θυμάσαι τη βροχή που έβρεχε το πρόσωπό σου παρασύροντας το δάκρυ που κύλησε, σβήνοντας από το πρόσωπο κάθε ίχνος θλίψης που βάρυνε το είναι σου? Μαγεία απίστευτη που δεν αντιλαμβάνεσαι παρά όταν υπάρχει εκείνος ο λόγος που θα συνεπάρει τις αισθήσεις σου...

Απόρθητα τείχη χτισμένα σε απόκρημνες λιθοσειρές υψώνει η λογική, με τάφρους ν' ανοίγονται κάθε στιγμή να σε καταπιούν και να σε συνεφέρουν... Πέπλα αέρινα τυλίγουν το συναίσθημα, βλέπεις πίσω τους και χωρίς να τα τραβήξεις... Νιώθεις την κάθε στιγμή, αισθάνεσαι το καθετί απ' όποια απόσταση κι αν χωρίζει εσένα και τ' όνειρό σου. Κράτα φυλακισμένη τη λογική, μην την αφήνεις στιγμή να βγει... Δεν ανήκει εδώ, δεν έχει λόγο ύπαρξης όταν θα υπερβείς τα εσκαμμένα...

Στα δύσκολα να είσαι εκεί... πάντα εκεί... και το βλέμμα σου στο είδωλο το κατάφωτο να καθρεφτίζεται και μη φοβάσαι τη φθορά που περιγράφει...