Ανόμοια κοινά

...Μα κάτι πρωινά, πώς να τα ξεχάσεις...

Η μάχη ολονύκτια με τύψεις κι Ερινύες με δαίμονες κι ελπίδες, γυμνές λεπίδες να τραβούν, τη μέρα που χαράζει για να πλάσουν...

Ναι, μοναδική η κάθε μέρα, για λίγο μόνο ζει για πάντα μας στοιχειώνει. Κορμιά που πάντα ήταν μαζί και σκέψεις μπολιασμένες στον ίδιο τον γλυκό βλαστό μεράδι ν' αναζητούν, στον άνεμο σκορπίζουν...

Κι όπως απομακρύνεται, σκιά κι ομίχλη σε τυλίγουν... σκεπάζουν συναισθήματα, σκέψεις, βλέμματα, εικόνες, όλα όσα ήξερες, όλα όσα ήθελες, όλα όσα ήλπιζες να σέρνονται μαζί της και πίσω δεν κοιτούν...

Σχοινοβατούμε στο κενό κι ελπίδα απλά ο φόβος...

Μα είναι κάτι πρωινά.... τόσο μακρινά πια... χρόνια ατελείωτα...

Απόρθητα και άλλα...

Πόσα γίνονται γύρω μας και θα θέλαμε να είναι αλλιώς. Πόσα θεωρούμε ότι μας αξίζουν και δε θα τα γευτούμε ποτέ... Μένουμε στη σκληρή κρούστα, δαγκώνουμε τον πάγο, σταματάμε στον τοίχο μπροστά μας που ορθώνεται τείχος. Τείχος πανύψηλο, θεόρατο, απρόσιτο, συμπαγής φυσική πέτρα, χωρίς κάποια είσοδο, χωρίς κάποιο σημείο χαλαρό ανάμεσα στους αρμούς ώστε να μπορείς να εισέλθεις... Κι ο πολιορκητικός κριός άχρηστος, στο τείχος ρήγμα δε θα επέλθει όσο κι αν προσπαθείς…

…εκτός αν…

Πότε είπες τελευταία φορά "σ' αγαπώ"?

Όχι μηχανικά, όχι επειδή πρέπει να ακουστεί, ή απλά επειδή πρέπει να ειπωθεί ή επειδή κατάντησε μια λέξη καραμέλα μέσα σε μία σχέση ανόμοιων μα τόσο όμοιων όντων…

Πότε ένιωσες την αύρα γύρω σου να ηλεκτρίζεται μέσα σ’ ένα αντίστοιχο πεδίο ενός άλλου πλάσματος και το αποτέλεσμα να σε τυλίγει με χρώματα, εικόνες, αρώματα, και μύρια συναισθήματα που δεν ήξερες καν ότι τα είχες? Να ανεχτείς στο ίδιο τετραγωνικό που σ' αναλογεί μια δεύτερη ψυχή να σε στοιχειώσει? Εκεί, για πάντα, κι ας μην το πίστεψε ποτέ...

Τι είναι η αγάπη, ξέρεις? Αφοσίωση, στοργή, ψυχικός δεσμός, αντικείμενο συμπάθειας, σκεύος ηδονής, αοριστολογίες φαντασιόπληκτου?

Αγάπη είναι να δέχεσαι αδιαμαρτύρητα, να δίνεις όσα έχεις και τίποτα να μην κρατάς, να δέχεσαι αιμόφυρτο σ' αρένες να σε σέρνουν, ξέροντας ότι ό,τι είχες απλά σε άλλον θα δοθούν, κι εκείνος ή εκείνη τρόπαιο θα στήσουν αφού το σκηνικό με τα δικά τους συμπληρώνουν, το σύνολο ως δικό τους θα διαφεντεύουν, ζώντας απ’ αυτό, ζώντας μ’ αυτό, ζώντας γι’ αυτό…

Κι ο έρωτας?

Τοξεύει αόριστα κι όποιον πάρει ο Χάρος. Σε άλλους εξοστρακίζονται τα βέλη, ούτε που ξύνουν την πανοπλία τους. Άλλους τους καρφώνει και τους μεταμορφώνει αφήνοντας πληγές δυσβάσταχτες που δε θα κλείσουν ποτέ. Αλάτι στην πληγή τα πάντα γύρω τους…

Αισθήματα που παραγκωνίζονται και λόγια που σταχυολογούνται…

Πότε είπες τελευταία φορά "σ' αγαπώ"?

Τείχη

You always knew just how to make me cry
And never did I ask you questions why

It seems you get your kicks from hurting me
Dont try to understand me
Because your words just arent enough





Love is a feeling
Quench my desire
Give it when I want it
Takin me higher
Love is a woman
I dont wanna hear it
Give in to me
Give in to me


...