skip to main |
skip to sidebar
Ψεύτικα ονόματα, ψεύτικοι χαρακτηρισμοί, κάλπικες σκέψεις, ωραιοποιημένη άρνηση, συναισθήματα που χαλούν την νέα τάξη πραγμάτων που προσπαθείς με βία να επιβάλεις, το σωστό, το ορθό, το πρέπον, το ακατονόμαστο...Αυτό που φοβάσαι περισσότερο από κάθετί, γιατί απλά έχει ριζώσει στην ψυχή σου, κομμάτι της έγινε...Πονούν τα όσα δεν μπορείς κατάματα να αντικρίσεις, μα πιότερο απ' όλα πονούν τα όσα δεν μπορείς να ονομάσεις που κάποτε με άγια λόγια κι άπειρα χρώματα έντυνες...Κυλάει η ζωή σαν τρεχάμενο νερό και γεμίζει ένα ποτήρι... μισογεμάτο ή μισοάδειο, ανάλογα το πώς θα το περιγράψεις... οπτικής γωνίας το ανάγνωσμα...Ζωή... τι να προλάβεις απ' αυτήν, κλεισμένο Ον, μέσα στις σκέψεις σου, τους φόβους, τις ανασφάλειες και το Εγώ το ακατανίκητο ως κερασάκι στην τούρτα να δεσπόζει και να επιβάλλεται στο κάθε σου βήμα...Στόχοι... ναι... πάντα υπάρχουν, έως τον αιώνα τον άπαντα εκεί θα στέκονται κι αύξων αριθμό θ΄αλλάζουν το χρόνο να μετρούν...Όμως πόσους από αυτούς δε θ' άλλαζες κάποια στιγμή, για ένα μόνο βλέμμα, για ένα συναίσθημα που θα γεμίσει τους ικανοποιημένους πλέον στόχους, όταν θ' αγγίξεις και τον τελευταίο και θα πασχίζεις να μαζέψεις ανύπαρκτα ή ξεψυχισμένα συναισθήματα που κάποτε έντυναν τα όνειρα που ονόμαζες ζωή σου...
Σκέψεις... πόσο γρήγορα σε ταξιδεύουν εκεί που θες να βρεθείς... Και πόσο κρίμα που το σώμα δεν μπορεί να ακολουθήσει εκεί που θάθελες να είσαι όσο τίποτε άλλο... κι ας μην υπάρχει πια ο κόσμος που ταξίδευες αιώνες πριν με τρόπο μαγικό, κι ας κείτονται χορταριασμένα τα ερείπια των όσων κάποτε στο φως έλαμπαν κι αθάνατα κι αναλλοίωτα στο χρόνο έδειχναν...
Κλείνεις τα μάτια, άθελά σου... μ' ένα ελαφρό μειδίαμα ο Μορφέας να σε παρακολουθεί καθώς με σκοτεινά πέπλα σε τυλίγει και σε μέρη γνώριμα σ' οδηγεί... Δεν το επιδίωξες, ίσως και να μην το ήθελες... Όμως ακόμα και μέσα σ' αυτήν την απατηλή πραγματικότητα του νου γνωρίζεις τι συμβαίνει, ξέρεις να διακρίνεις το υπαρκτό από το ανύπαρκτο, πονάς, λυπάσαι, τρομάζεις, χαίρεσαι... γελάς... Ξέρεις για πόσο λίγο στήθηκε αυτό που παρακολουθείς... με τους κομπάρσους και τα περίεργα στημένα σκηνικά ...αλλά δε θες να ξυπνήσεις, κι ας μοιάζει με εφιάλτη... Πρωταγωνιστής σε γνώριμη ταινία και τ' όνειρο δικό σου...Το ίδιο πρόσωπο, ο ίδιος χείμαρρος μαλλιών, τα ίδια μάτια γλυκά να σε θωρούν όπως πάντα το έκαναν και ίσως ακόμα να το κάνουν... Δεν το επεδίωξες να ονειρευτείς, όχι, δεν το ήθελες...Μα ίσως τα όσα έπρεπε να ευχηθείς σ' ένα χαμένο κομμάτι της ζωής σου - ίσως το πιο όμορφο - να βρήκαν τρόπο να ειπωθούν... ...έστω κι έτσι λοιπόν... Χρόνια Πολλά στο ρυάκι που πότισε μια χέρσα γη και μ' άνθη τη γέμισε... Χρόνια Πολλά στο χείμαρρο των αισθήσεων που έμπασε το είναι σου σε μαγικές ατραπούς και φωτεινά μονοπάτια... Χρόνια Πολλά στο πιο όμορφο και ζωντανό κομμάτι της ζωής σου, την πηγή της ίδια της ζωής σου, τον ίδιο σου τον εαυτό...
Ρίξε τα σκοινιά, τέντωσέ τα, δοκίμασε τα για να σιγουρευτείς ότι είναι ασύντριφτα και άλυτα, με καλοτυλιγμένα νήματα πλεγμένα και δέσε τον κόμπο σαν σημείο στην ευθεία για να ορίσεις μια αρχή ή ένα τέλος... δεν έχει σημασία... σπας μ΄ένα σημείο το ατέλειωτο που αρχίζει και τελειώνει στο άπειρο. Όσα υφίστανται οι άνθρωποι τα υφίστανται και οι Θεοί...Πάρε περισσότερα σκοινιά και απλωσέ τα, συγκράτησέ τα με κόμπους και δεσμούς σα δίχτυ της αράχνης... Δέσε δυο μέλη αταίριαστα μ' αυτό και άστα στην προσοχή του Χρόνου. Κανείς δε θα τ' απειλήσει ούτε κι αυτός ο Αλέξανδρος... Δεν καταλύεις τα δεσμά κόβοντάς τα, δεν είναι νίκη ο διαχωρισμός. Ίσως γι΄αυτό κι ο γόρδιος δεσμός δεν κόπηκε ποτέ παρά μόνο αφαιρέθηκε η σφήνα από το τιμόνι ρίχνοντας καταγής το σκοινί, χωρίς να λυθεί ο κόμπος...Amor osculo significatur, necessitas nodo... ο έρωτας δηλώνεται με το φιλί, η ανάγκη με τον κόμπο...Τι προηγήθηκε, ο έρωτας ή η ανάγκη? Το φιλί η ό κόμπος? Κaι πού να υποταχτείς... στα γλυκόλογα του έρωτα ή στα άκαμπτα δεσμά της ανάγκης?Ούτε οι Θεοί δεν ξέρουν να σου πουν γι΄αυτό και προσποιούνται, κι εσύ μ' αυτούς καθώς καραδοκεί η μοίρα, η ειμαρμένη...Κι ας προσποιείσαι ότι τάχτηκες με του έρωτα τις βουλές, η ανάγκη σ' έχει σπρώξει... κι ας άφησες τη λογική να σε τυλίξει με δεσμά... τον έρωτα προσμένεις...Θνητό παιχνίδι, θεϊκό... μα τόσο απατηλό και τόσο αναγκαίο...
Ψεύτικα ονόματα, ψεύτικοι χαρακτηρισμοί, κάλπικες σκέψεις, ωραιοποιημένη άρνηση, συναισθήματα που χαλούν την νέα τάξη πραγμάτων που προσπαθείς με βία να επιβάλεις, το σωστό, το ορθό, το πρέπον, το ακατονόμαστο...
