Ονειροπαγίδες

Σκέψεις... πόσο γρήγορα σε ταξιδεύουν εκεί που θες να βρεθείς... Και πόσο κρίμα που το σώμα δεν μπορεί να ακολουθήσει εκεί που θάθελες να είσαι όσο τίποτε άλλο... κι ας μην υπάρχει πια ο κόσμος που ταξίδευες αιώνες πριν με τρόπο μαγικό, κι ας κείτονται χορταριασμένα τα ερείπια των όσων κάποτε στο φως έλαμπαν κι αθάνατα κι αναλλοίωτα στο χρόνο έδειχναν...

Κλείνεις τα μάτια, άθελά σου... μ' ένα ελαφρό μειδίαμα ο Μορφέας να σε παρακολουθεί καθώς με σκοτεινά πέπλα σε τυλίγει και σε μέρη γνώριμα σ' οδηγεί... Δεν το επιδίωξες, ίσως και να μην το ήθελες... Όμως ακόμα και μέσα σ' αυτήν την απατηλή πραγματικότητα του νου γνωρίζεις τι συμβαίνει, ξέρεις να διακρίνεις το υπαρκτό από το ανύπαρκτο, πονάς, λυπάσαι, τρομάζεις, χαίρεσαι... γελάς... Ξέρεις για πόσο λίγο στήθηκε αυτό που παρακολουθείς... με τους κομπάρσους και τα περίεργα στημένα σκηνικά ...αλλά δε θες να ξυπνήσεις, κι ας μοιάζει με εφιάλτη... Πρωταγωνιστής σε γνώριμη ταινία και τ' όνειρο δικό σου...Το ίδιο πρόσωπο, ο ίδιος χείμαρρος μαλλιών, τα ίδια μάτια γλυκά να σε θωρούν όπως πάντα το έκαναν και ίσως ακόμα να το κάνουν...

Δεν το επεδίωξες να ονειρευτείς, όχι, δεν το ήθελες...

Μα ίσως τα όσα έπρεπε να ευχηθείς σ' ένα χαμένο κομμάτι της ζωής σου - ίσως το πιο όμορφο - να βρήκαν τρόπο να ειπωθούν...

...έστω κι έτσι λοιπόν...

Χρόνια Πολλά στο ρυάκι που πότισε μια χέρσα γη και μ' άνθη τη γέμισε... Χρόνια Πολλά στο χείμαρρο των αισθήσεων που έμπασε το είναι σου σε μαγικές ατραπούς και φωτεινά μονοπάτια... Χρόνια Πολλά στο πιο όμορφο και ζωντανό κομμάτι της ζωής σου, την πηγή της ίδια της ζωής σου, τον ίδιο σου τον εαυτό...

Όρια

Ρίξε τα σκοινιά, τέντωσέ τα, δοκίμασε τα για να σιγουρευτείς ότι είναι ασύντριφτα και άλυτα, με καλοτυλιγμένα νήματα πλεγμένα και δέσε τον κόμπο σαν σημείο στην ευθεία για να ορίσεις μια αρχή ή ένα τέλος... δεν έχει σημασία... σπας μ΄ένα σημείο το ατέλειωτο που αρχίζει και τελειώνει στο άπειρο. Όσα υφίστανται οι άνθρωποι τα υφίστανται και οι Θεοί...

Πάρε περισσότερα σκοινιά και απλωσέ τα, συγκράτησέ τα με κόμπους και δεσμούς σα δίχτυ της αράχνης... Δέσε δυο μέλη αταίριαστα μ' αυτό και άστα στην προσοχή του Χρόνου. Κανείς δε θα τ' απειλήσει ούτε κι αυτός ο Αλέξανδρος... Δεν καταλύεις τα δεσμά κόβοντάς τα, δεν είναι νίκη ο διαχωρισμός. Ίσως γι΄αυτό κι ο γόρδιος δεσμός δεν κόπηκε ποτέ παρά μόνο αφαιρέθηκε η σφήνα από το τιμόνι ρίχνοντας καταγής το σκοινί, χωρίς να λυθεί ο κόμπος...

Amor osculo significatur, necessitas nodo... ο έρωτας δηλώνεται με το φιλί, η ανάγκη με τον κόμπο...

Τι προηγήθηκε, ο έρωτας ή η ανάγκη? Το φιλί η ό κόμπος? Κaι πού να υποταχτείς... στα γλυκόλογα του έρωτα ή στα άκαμπτα δεσμά της ανάγκης?

Ούτε οι Θεοί δεν ξέρουν να σου πουν γι΄αυτό και προσποιούνται, κι εσύ μ' αυτούς καθώς καραδοκεί η μοίρα, η ειμαρμένη...

Κι ας προσποιείσαι ότι τάχτηκες με του έρωτα τις βουλές, η ανάγκη σ' έχει σπρώξει... κι ας άφησες τη λογική να σε τυλίξει με δεσμά... τον έρωτα προσμένεις...

Θνητό παιχνίδι, θεϊκό... μα τόσο απατηλό και τόσο αναγκαίο...

Φιλία

Ως σχέση φιλότητος, αφοσίωσης και σεβασμού ορίζεται, ως αναπόσπαστο τμήμα της ανάπτυξης των παιδιών, πηγή νεότητας για τους ηλικιωμένους, πηγή ελπίδας για εμάς τους υπολοίπους περιγράφεται...

Φιλία και φίλος, απλά ο άλλος μας εαυτός, καθώς έλεγε ο Πυθαγόρας...

Στρέφεις καμιά φορά το βλέμμα στον στερέωμα όπου αχνοφέγγουν κουκκίδες φωτεινές που σπάνε με το φως τους τη σιωπή του μαύρου βελούδου που σκεπάζει τα πάντα. Κι αν είσαι τυχερός - μόνο αν είσαι τυχερός - θα δεις κάποιο αστέρι να "πέφτει"... Κι αν προλάβεις, αν θυμηθείς, ίσως και να κάνεις κάποια ευχή απλά για να στεφανώσεις τη στιγμή...

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ στο πεφταστέρι που φώτισε το μαύρο ετούτο φόντο...

Edelweiss, σ' ευχαριστώ από καρδίας για το βραβείο Φιλίας!

Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής: «Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»

Proximidade is described as follows:'This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!'

This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to:

Καθώς μου δόθηκε η ευκαιρία μ' αυτό τον όμορφο τρόπο να εξέλθω από τον μικρόκοσμό μου, με τη σειρά μου απονέμω το βραβείο στους:

http://ifida.blogspot.com
http://lolapestaola.blogspot.com
http://selenete.blogspot.com
http://12thespis.wordpress.com
http://theoulini.blogspot.com
http://oimethistanes.blogspot.com
http://prkls.blogspot.com
http://peiratesonline.blogspot.com

Όνειρο μέσα σ' όνειρο

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου.
Και τώρα που ξεχωρίζουμε
θα σου τ' ομολογήσω...
Δεν είχες άδικο να λες
πως όλη μου η ζωή
εστάθηκ' ένα όνειρο.
Κι αν η ελπίδα επέταξε μια νύχτα,
είτε μια μέρα,
είτε σε μια οπτασία,
ή μέσα στο άπειρο,
είναι γι΄ αυτό λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα θωρούμε ή φαινόμαστε
Όνειρο είναι μέσα σε όνειρο.

Στέκω μπροστά στο βογγητό
μιας θαλασσοδαρμένης ακτής,
και κλείνω μες τη χούφτα μου
δέκα της άμμου σπειριά μαλαματένια,
δέκα σπειριά, όμως κι εκείνα ακόμα
πώς γλιστράνε μέσ' από τα δάχτυλά μου
και χάνονται στην άβυσσο,
ενώ παίρνει με το κλάμα,
ποταμός το κλάμα...
Θεέ μου! Μήπως θα μπορούσα
μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;
Δεν μπορώ, Θεέ μου, ούτε ένα
απ' το κύμα το αδυσώπητο να γλιτώσω;

Ό,τι θωρούμε ή φαινόμαστε,
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;
Έντγκαρ Άλλαν Πόε